Z pierwszej piłki

Holandia, Włochy, Niemcy, Polska. Tak właśnie wygląda moja grupa marzeń przed jutrzejszym losowaniem Euro 2008.

W moim zestawieniu dopuszczam tylko jedną drobną korektę – zamiast Niemców mogliby być ostatecznie Hiszpanie (może byłoby nawet lepiej, bo przecież oni zawsze zawodzą na wielkich turniejach). Być może niektórzy Czytelnicy takie oświadczenie skwitują tylko pobłażliwym pukaniem się w czoło. No bo jeśli w marzeniach wpycham swoją drużynę do zdecydowanie najsilniejszej grupy turnieju i skazuję ją na rywalizację ze światowymi potęgami, to znaczy, że jestem szaleńcem lub masochistą. Cóż jednak począć, skoro bardzo chciałbym zobaczyć biało-czerwonych w starciu ze futbolowymi gigantami. I to nawet wtedy, gdy wezmę pod uwagę to, że szanse Polaków na spłatanie figla faworytom i wyjście z takiej grupy byłyby dość podobne, jak prawdopodobieństwo, że na poprzednich mistrzostwach Europy Łotysze zleją Holendrów, Czechów i Niemców. Znaczy się: małe.

A może wcale nie? Przecież żywo w pamięci mamy obraz polskich piłkarzy, którzy cieszyli się potrafili wspaniale grać z bardzo silną Portugalią. Skoro potrafili z nią wygrać i zremisować, to dlaczego nie mogliby utrzeć nosa Włochom, Niemcom i Holendrom? Jestem przekonany, że Leo Beenhakker potrafiłby wykorzystać mecze z takimi rywalami na oczach całego świata do wyzwolenia u biało-czerwonych dodatkowych pokładów energii. Wszelkie braki w umiejętnościach Polacy nadrobiliby zaangażowaniem, ambicją, twardą walką o każdy centymetr kwadratowy boiska.

Paradoksalnie, takie losowanie zapewniłoby Leo Beenhakkerowi i jego piłkarzom... komfort pracy. Nikt przy zdrowych zmysłach nie mógłby przecież wymagać bezwzględnych zwycięstw z medalistami ostatniego mundialu. Porażki przyjmowane byłyby więc ze zrozumieniem i w niczym nie mogłyby zaszkodzić legendzie selekcjonera z Holandii. (Chociaż odnoszę wrażenie, że nie może jej zaszkodzić absolutnie nic). Za to każdy punkt ugrany w starciu z takimi potęgami byłby pretekstem do świętowania, a zwycięstwa przechodziłyby do historii i mogłyby być dla prezydenta okazją do rozdawania bohaterom orderów.

Last, but not least. Mecze z Holandią, Włochami i Niemcami rozgrzałyby do czerwoności cały kraj na długo przed rozpoczęciem mistrzostw. Namiastkę tego mieliśmy podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata przy okazji spotkania z gospodarzami. Teraz emocje towarzyszące tamtemu meczowi należałoby podnieść do sześcianu. A przecież w sporcie chodzi właśnie o nie, nieprawdaż?

W tym wszystkim nie podoba mi tylko jedno – ciągle powracające widmo kolejnych pięknych porażek. Mecze z Włochami, Niemcami czy Holandią mogłyby być dobrą okazją by skończyć z tą niezbyt fajną polską tradycją i zacząć brzydko wygrywać nawet z największymi piłkarskimi potęgami na mistrzostwach Europy i świata. Ale by się wtedy działo!