Z pierwszej piłki

Jeśli ktoś miałby jeszcze wątpliwości, o czym właściwie jest to oklepane powiedzenie z tytułu, to spieszę z odpowiedzią: o dobrej grze reprezentacji Holandii na Euro 2008. Skończyła się już po trzech meczach, tak jak przygoda Oranje z turniejem.

Po meczu chodziłem podtruty, jakbym zjadł jakąś – nie przymierzając – nieświeżą i nadgnitą pomarańczę. Holandii kibicuje, jeśli tylko nie gra z Polską, od mundialu w 1998 roku. I sam nie wiem, co właściwie o tym zadecydowało. Urzekająca gra? Dennis Bergkamp i Marc Overmars? A może po prostu pomarańczowe koszulki? Po latach trudno odtworzyć motywy takich emocjonalnych wyborów.

Łatwiej wspominać piękne chwile. O tym, w jaki sposób Dennis Bergkamp strzelił gola Argentynie w ćwierćfinale tamtego mundialu jestem w stanie opowiadać z entuzjazmem nawet wyrwany ze snu w środku nocy. Poezja!

Ściskanie kciuków za Holandią przez te wszystkie lata nauczyło mnie jednego – zawsze przychodzi faza turnieju, w której wszystko się wali. Przed meczem z Rosją zaczęły mi się przypominać te wszystkie upiory z przeszłości. Okazało się, że nie bezpodstawnie…

Męczył półfinał z Brazylią z 1998 roku. Nieszczęściem była kontuzja Dennisa Bergkampa, ostatecznie postawionego na nogi; dramatu dopełniły przestrzelone rzuty karne przez Phillipa Cocu i Ronalda De Boera.

Niczym koszmar powracał półfinał Euro 2000 z Włochami. To był prawdziwy holenderski festiwal przestrzelonych rzutów karnych. W regulaminowym czasie gry pudłowali Frank De Boer i Patrick Kluivert. De Boer nie trafił też w konkursie jedenastek, podobnie jak Jaap Stam i Paul Bosvelt. Mecz życia rozgrywał wspaniały tego dnia Francesco Toldo.

Euro 2004 przyniosło traumę już w fazie grupowej. Po 19 minutach Holandia prowadziła z Czechami już 2:0 i wydawało się, że spokojnie będzie kontrolowała przebieg gry. Wkrótce wszystko się rozpadło. Karel Bruckner trafiał ze zmianami, Dick Advocaat wręcz przeciwnie. Natchnione ataki Czechów sunęły na bramkę van der Sara i pozwoliły wygrać im to porywające spotkanie 3:2.

Nie dawał spokoju występ Holandii na niemieckim mundialu. Oranje sprawiali wyzuci z całej swojej naturalnej finezji i polotu. Długimi momentami okrutnie męczyli swoją grą, a ponadto sprawiali wrażenie, jakby do przeprowadzania skutecznych ataków potrzebowali trzech piłek – po jednej dla Arjena Robbena, Robina van Persiego i reszty zespołu.

W trakcie mistrzostw świata w RPA powróci również niechciane wspomnienie wczorajszego meczu z Rosją. Męczyć będą dziwne decyzje Marco van Bastena. Powtarzać będą się pytania: jaki wpływ na grę Holendrów miały dramatyczne okoliczności meczu oraz gdzie uleciała finezja i radość z gry. Wciąż zachwycać będzie za to mistrzostwo Guusa Hiddinka – Holendra w służbie Rosji – i jego drużyny, która wytrąciła Pomarańczowym wszystkie atuty z rąk (a może raczej: nóg), czyniąc ich zupełnie bezradnymi.

Mimo bardzo dobrej gry i przede wszystkim cudownych goli, które były jak pigułki zawierające to co w futbolu najwspanialsze, chyba nikt nie wierzył, że tak grający Holendrzy mogą zdobyć mistrzostwo Europy. To przecież byłoby zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe.