Z pierwszej piłki

Odkąd sięgam pamięcią piłkarska reprezentacja Niemiec przed wielkimi turniejami była charakteryzowana głównie przy użyciu dwóch przymiotników. Początkowo Niemcy byli starzy, a później – kiedy już najwyraźniej odmłodnieli – stali się po prostu słabi, na każdą kolejną imprezę przysyłając najgorszą drużynę w historii.

Niemiecka słabość traktowana jest jako piłkarski dogmat i jedna z niewielu stałych pośród tysięcy zmiennych na tym szalonym świecie. Bez wątpienia słusznie, bo reprezentacja Niemiec swojej beznadziei dowodzi w ostatnich latach niemal na każdym kroku. Przemiana z zespołu urodzonych zwycięzców w zgraję nieudaczników z rozdygotanym emerytem w bramce musi u naszych zachodnich sąsiadów spowodować szok, a u niektórych nawet depresję.

Franz Beckenbauer mógł tylko zadumać się i powspominać wspaniałe czasy po fatalnym występie swoich następców na mundialu w Korei Południowej i Japonii. Nędzny srebrny medal, który wywalczyli tam Niemcy, można by jeszcze – przy sporej dozie dobrej woli – uznać za zwykły wypadek przy pracy, gdyby nie seria ich późniejszych upokorzeń. Nie ulega przecież wątpliwości, że jeszcze gorzej niż w dalekiej Azji – choć wydaje się to niemożliwe – zagrali na kolejnych mistrzostwach świata. Niech nie zwiodą nas niemiecka propaganda sukcesu i uśmiechy sympatycznego Jurgena Klinsmanna – brąz zdobyty na własnym terenie to oczywista kompromitacja, po której ulicami Berlina powinien przejść kondukt żałobny. Nie dziwota, że po mundialu Klinsmann chyłkiem zwiał do Kalifornii.

Od tego dna Niemcy nieznacznie odbili się podczas zakończonych niedawno mistrzostw Europy. Wicemistrzostwo Starego Kontynentu – nie ma tutaj najmniejszych wątpliwości – to jednak kolejny dowód na słabość niemieckiej reprezentacji. Nie bez wpływu na tę mizerię jest fakt, że jej kluczowi piłkarze grają w tak przeciętnych klubach jak Chelsea Londyn, Real Madryt czy Bayern Monachium. Dla porównania: w wymienionych klubach występuje tylko jeden Polak, w dodatku nie mający żadnych szans na grę w reprezentacji, bo są od niego lepsi. To chyba najlepiej świadczy o powadze niemieckiego problemu.

Kryzys, w jakim tkwi niemiecka piłka, jest zaiste potężny – w XXI wieku żadna nacja nie kompromitowała się w futbolu tak często i wyraźnie. Nie widać też żadnych perspektyw na rychłą poprawę. Może i lepiej, bo aż strach pomyśleć, co to będzie, gdy reprezentacja Niemiec zostanie w końcu uznana za silną.