Z pierwszej piłki

W Polsce zainteresowanie chodem sportowym zawsze sprowadzało się do zainteresowania medalami Roberta Korzeniowskiego. Sukces i blask olimpijskiego złota przyciągają tłumy i rozbudzają wyobraźnię mas nawet jeżeli dotyczą sportowych dziwactw. Chód niewątpliwie do tej kategorii należy. Żeby się o tym przekonać nie trzeba wiele - wystarczy zerknąć chłodnym, nieobciążonym medalowymi szansami, okiem na rywalizację poskręcanych i zabawnie kręcących kuprami zawodników.

Pal licho, że widok jest pokraczny, a konkurencją kompletnie nieatrakcyjną nawet dla zaawansowanego zjadacza sportu. Śladowy poziom emocji i monotonię można jeszcze wybaczyć, ale trudno zaakceptować jego jaskrawą nienaturalność. Chód w swojej istocie jest wręcz zaprzeczeniem ducha sportu - ograniczeniem nie są tylko możliwości organizmu, ale również regulamin zakazujący czynić z nich pełnego użytku i straszący dyskwalifikacją za próbę biegania.

Poważnym problemem jest też niepokojąco duża rola strażników tego regulaminu. Nie ma innej lekkoatletycznej konkurencji, która byłaby tak bardzo narażona na wpływ sędziów i ich błędów lub - nie bójmy się słów - złej woli.

Wyobraźmy sobie teraz przez moment, że sprinterzy mogą biegać tylko na jednej nodze i do tego tyłem, a porozstawiani wzdłuż trasy sędziowie obserwują, czy odbicie i lądowanie są wykonane prawidłowo. Absurd? Oczywiście, ale z głupotą podobnego sortu - pamiętajmy o skali - mamy do czynienia w chodzie.

To nie jest atak na zawodników. Robert Korzeniowski jest wielkim sportowcem i takim już na zawsze pozostanie. Podobnie wielu innych, którzy harują, cierpią i marzą. To atak i krytyka konkurencji - tak bardzo nieprzystającej do lekkoatletycznego i sportowego świata, trwającej w programie kolejnych igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy chyba tylko dzięki tradycjonalizmowi IAAF.