Z pierwszej piłki

Czterech lekkoatletów zgłoszonych do lekkoatletycznych Mistrzostw Europy w Barcelonie ma w swoim dorobku tytuły mistrza olimpijskiego, świata i Europy. Są to Virgilijus Alekna (rzut dyskiem), Andreas Thorkildsen (rzut oszczepem), Roman Sebrle (dziesięciobój) oraz Carolina Kluft (skok w dal).

Z tej czwórki faworytem do złota w stolicy Katalonii jest w zasadzie tylko Thorkildsen. Norweski oszczepnik ma najlepszy wynik spośród wszystkich zgłoszonych do konkursu i jako jedyny z „wielkich mistrzów” zdołał wywalczyć tytuły w ostatnich dwóch latach. Alekna i Sebrle najlepsze lata zdają się już mieć za sobą. Nie znaczy to, że 38-letni Litwin i dwa lata młodszy Czech nie włączą się do walki o podium. Złoto wydaje się być jednak poza ich zasięgiem. Kluft z kolei pewnie udanie powalczyłaby o medal w siedmioboju, swojej koronnej konkurencji. Szwedka już trzeci sezon zupełnie nieudanie próbuje jednak swoich sił tylko w skoku w dal. Dzisiaj „psim swędem” z ostatnią, dwunastą odległością awansowała do finału tej konkurencji.

Tytuły “wielkiej czwórki”:
Virgilijus Alekna IO 2000, 2004, MŚ 2003, 2005, ME: 2006
Andreas Thorkildsen IO 2004, 2008, MŚ 2009, ME 2006
Roman Sebrle IO 2004, MŚ 2007, ME 2002, 2006
Carolina Kluft IO 2004, MŚ 2003, 2005, 2007, ME 2006

Szwecja doczekała się w ostatnich latach wielu lekkoatletycznych mistrzów, którzy wynieśli ten kraj do rangi światowej potęgi. Na każdej wielkiej imprezie obecnego stulecia Szwedzi medalowo wypadali nadzwyczaj okazale, a nazwiska takie jak Holm, Klüft czy Olsson przemawiały do masowej wyobraźni. Coś się w tej materii zaczęło psuć już w Osace, gdzie szwedzcy atleci zdobyli tylko jeden krążek. Były to medalowe ostatki w ich wykonaniu bowiem w lekkoatletycznej tabeli medalowej z Pekinu Szwecja już nie figuruje. Lekkoatleci z tego kraju nie wywalczyli ani jednego krążka ledwie dwa razy kwalifikując się do finałowej rozgrywki. Wywalczyli sześć punktów. Dla porównania polscy lekkoatleci na swoim koncie zapisali aż 43 oczka (bądź też 45).

Apogeum możliwości Szwecji na arenie międzynarodowej przypadł szczęśliwie na rok Mistrzostw Europy w Goeteborgu. Gospodarze realnie liczyli na aż pięć złotych medali i drugie, za Rosją, miejsce w klasyfikacji medalowej. Skończyło się na trzech pierwszych miejscach i powtórzeniu złotego rezultatu z igrzysk olimpijskich w roku 2004.

Pierwszą pomnikową postacią szwedzkiej lekkoatletyki, która zeszła z piedestału była mistrzyni świata i Europy Kajsa Bergqvist. 31-letnia obecnie skoczkini wzwyż na początku roku wyszła za mąż i niespodziewanie ogłosiła koniec kariery. Jeszcze dwa lata temu podczas sezonu halowego skoczyła 2,08 i wydawała się być o krok od poprawienia rekordu ‘z brodą’ Stefki Kostadinowej. Nie omijały jej groźne kontuzje. Z powodu naderwania ścięgna Achillesa nie startowała choćby na igrzyskach w Atenach.

Zdecydowanie większym pechowcem jest Christian Olsson. Ten utalentowany trójskoczek w krótkim czasie (2002-2004) zebrał trzy najważniejsze tytuły: mistrza Europy, mistrza świata i mistrza olimpijskiego. Kłopoty z kontuzjami na wielką skalę zaczęły się w roku 2004. Niezaleczona kontuzja stopy odniesiona w finale olimpijskim wyeliminowała go ze startów na ponad rok. Wrócił w glorii chwały na wspomniane Mistrzostwa Europy w Goeteborgu. Były to jednak jego ostatnie duże zawody w karierze. Do Osaki co prawda pojechał, ale jeszcze podczas treningu odniósł kolejną kontuzję, która uniemożliwiła mu start. W tym roku sytuacja się powtórzyła, a zniecierpliwiony Olsson zasugerował nawet, że wycofa się ze sportu. Na igrzyskach olimpijskich w Pekinie pełnił rolę chorążego szwedzkiej reprezentacji.

Kolejnym bohaterem tej wyliczanki jest najlepszy sportowiec Szwecji 2004 roku Stefan Holm. Niewysoki skoczek po zdobyciu tytułu mistrza olimpijskiego w Atenach zablokował się – nie skacze już tak regularnie i nie zdobywa kolejnych medali. Iskierka nadziei na poprawę stanu rzeczy zapaliła się podczas tegorocznej zimy gdy Holm zdobył swój czwarty w karierze tytuł halowego mistrza świata. Na igrzyskach w Pekinie tak dobrze już nie było – czwarte miejsce było jednak najlepszym spośród wszystkich szwedzkich lekkoatletów.

Niesłychanie ciekawą postacią jest Karolina Klüft. Szwedzka wieloboistka, kolekcjonerka tytułów, multimedalistka światowych imprez, niepokonana przez pięć lat – po prostu ‘terminatorka i dominatorka’ światowego wieloboju dobrowolnie, z własnej nieprzymuszonej woli, nie z powodu kontuzji, nie z powodu wieku (ma dopiero 25 lat!) zrezygnowała ze startów w swej konkurencji. Znudzona zwycięstwami (!) postanowiła rywalizować w trójskoku oraz skoku w dal. W tej pierwszej konkurencji w Pekinie nie przebrnęła nawet kwalifikacji, w skoku w dal była tylko dziewiąta. Wciąż może być wielka, wciąż może wygrywać – musi tylko wrócić do wieloboju. Ma wszystkie tytuły jakie sobie tylko można wyobrazić, w swoim dorobku brakuje jej tylko jednego – rekordu świata.

Obrazu nędzy i rozpaczy po Pekinie w szwedzkiej królowej sportu dopełnia urodziwa Susanna Kallur. Najlepsza Europejka startująca na 100m przez płotki występ w Pekinie zakończyła już na pierwszej przeszkodzie.

Potęga szwedzkiej lekkoatletyki ostatnich lat nie była osadzona na drużynie, lecz na pojedynczych megagwiazdach. Dowodem na to były igrzyska w Atenach gdy poza trzema złotymi medalami żaden z reprezentantów Szwecji nie pokusił się nawet o finał. Szwedzi zresztą od lat nie błyszczą specjalnie w Pucharze Europy, a ich sztafeta 4x100m kobiet poskładana jest z rywalizujących na płotkach sióstr Kallur, skoczkini wzwyż Emmy Green i wieloboistki Karoliny Klüft.